कविता: एक्लोपनको लामो रात

रातहरू अब
घडीले होइन,
यादहरूले गन्न थाल्यो
सेकेन्ड सेकेन्डमा
कुनै पुरानो आवाज
मनभित्र ठोक्किन्छ।

झ्यालबाहिर शहर बाँचिरहेको छ,
बत्तीहरू झिलिमिली छन्,
तर मेरो कोठाभित्र
अँध्यारोले
आफ्नै घर बनाइसकेको छ ।

हिजो जसलाई
“आफ्नो” भन्थेँ,
आज तिनै सम्झनाहरू
सबैभन्दा भारी भएका छन्
न त फ्याँक्न मिल्छ,
न त सम्हाल्न सकिन्छ
मनले धेरै कुरा भन्न खोज्छ,
तर शब्दहरू
घाँटीमै मरेर जान्छन्
आँखा रसाउँछन्,
तर आँसु झर्दैनन्
सायद थाकिसकें
रोइरहनु पनि कति ?

भीडमा हुँदा
एक्लोपन झन् चर्किन्छ,
किनकि सबैसँग
केही न केही छ कोही न कोही छ,
र मसँग
केवल खाली हात न कसैको साथ ।

कहिलेकाहीँ लाग्छ,
यदि म हराएँ भने
कसैले याद गर्ला ?
कि संसार
यत्तिकै अघि बढ्ला
म कहिल्यै थिएनजस्तै गरेर ?

रात गहिरिँदै जाँदा
मन आफैंसँग झगडा गर्छ
“किन अझै बाँचेको ?”
तर जवाफमा
केवल सासको आवाज
बाँकी रहन्छ ।

एक्लोपन डर होइन अब,
यो त बानी भइसकेको छ
दु:खसँग
चुपचाप बस्न सिकिसकेँ,
मुस्कान ओठ 
भित्रैबाट हराउँदैछ ।

सायद सायद  एकदिन
यो पीडाले पनि थाक्ला,
सायद उज्यालो
मेरो नाम लिएर आउला ।

घरी घरी यो पनि लाग्छ 
कतै म नै पो गलत हो कि ?
सायद म गलत हुनसक्छु 
तर मैले महसुस गरेका 
भावनाहरू कतै गलत छैनन् ?

त्यसैले आज…
आज म
यही अँध्यारोसँग
एक्लै बस्न चाहन्छु ।💔

दाङ
हाल: काठमाडौं